Vanuit Tulcea aan de monding van de Donau Delta zijn we vertrokken.  We wennen inmiddels aardig aan de warmte, de temperatuur loopt op tot boven de 35 graden. De camping ter plekke vinden we midden in stad, een vierkantje met stenen ondergrond met een plukje gras en geen schaduw. Maar dat wordt ons nu ook te veel en kiezen daarom deze keer bij uitzondering vanuit een hotel. 
​
De motoren moeten deze keer buiten staan en buiten ons zicht staan.  's Avonds zien we dat er twee zwitsers zich bij ons gevoegd hebben. Slapen wij ook weer wat beter.

​De architectuur in de voormalig oostblok landen is heel herkenbaar. Wat nieuw is voor mij dat er ook een naam voor is. Brutalistische architectuur. 

​

In de ochtend vertrekken wij met een gemotoriseerde boot richting de Zwarte Zee. De kapitein hangt behoorlijk aan het gas van de Yamaha motor. We kijken elkaar aan. Zo gaan we geen vogels zien, als zelfs wij dit te lawaaiig en te snel vinden. Maar kapitein weet waar te matigen en zo zien we deze dag toch van alles zoals visarenden, pelikanen, aalschovers, exotische soort van roerdompen. tussen de middag eten we met zijn allen in een stoffig dorp vissoep vooraf, visschotel als hoofd en een oliebol als toetje. Wij denken dat de vis een karper is. 
Onderweg worden we afgezet op een strand met de mededeling dat we over anderhalf uur weer vertrekken en dat je voor weinig een strandstoel kan huren. Flexibel als we zijn aanvaarden we ook weer dit avontuur op het strand van Sulina, met zicht op de graanschepen uit Oekraine die wachten op een doorgang door de Bosporus.

​We komen onderweg op Camping MUDDY terecht. (nabij Beciu aan de rand van de Carpaten) Getriggerd door de naam. Maar wat wij niet weten is dat deze camping te midden van een prachtig natuurverschijnsel ligt. Namelijk moddervulkanen, ontstaan door het ontsnappen van methaangas van 3 kilometer diepte. We kijken onze ogen uit. Een prachtige verrassing!!!!

​Tijdens de tocht door Roemenië zijn we ook nog 11 jaar getrouwd en via een bekende bookings site uit Amsterdam vindt Guido de perfecte accommodatie om dit te vieren. Een glamping tent in vorm van een iglo. Vet warm onder deze perfect isolerende geconstrueerde koepel. Maar douches en wcs zijn schoon als een spiegel en 's avonds hebben we zelfs een dinertje. Zonder karper. Na het eten schuift iedereen aan bij het vuur voor een maiskolfje. We komen daar gezellig aan de praat met een stel uit Boekarest. Het blijkt dat de meneer vaak in Nederland is geweest. Later vertelt hij dat dit was als minister van toerisme in Marokko. Hij is bevriend met Aboutaleb en nu ambassadeur in Roemenië voor Marokko. Smal world. Geïnteresseerd luistert hij naar onze motorverhalen uit Marokko. 

Hierna trekken we de Carpaten in. We ontmoeten hier diverse motorrijders, want dat het een paradijs voor ons is is te zien op de foto's. Ook bezoeken we bij 3 campings met Nederlandse eigenaren, frappant dat er zoveel Nederlanders hier zijn. We kwamen ze toevallig op het spoor. 
Dit jaar zijn er weinig toeristen uit het westen, minder dan normaal horen we. Waarschijnlijk uit angst voor de oorlog die hier heel erg ver weg is. Wij klagen niet. We houden wel van de rust en ruimte. En dat is wat Roemenië ons in ieder geval biedt. Net als de vele vele mooie wegen zowel asfalt als offroad. Mooie wegen maar zeker niet altijd makkelijk of comfortabel om op te rijden. Wat een prachtig land en wat een veelheid aan cultuur, natuur.  

Eind juni is het nu. Het is tijd om noordwaarts te reizen. We rijden op goed geluk een zijweg in, naar een dal in het massieve Rila-gebergte waar de weg doodloopt. Dat betekent hoge bergen, koele nachten. Precies wat we nodig hebben na de hitte van Macedonië. 
Camping Bor. Gerund door een meneer die geen woord over de grens spreekt. Toiletten; basic. Douche nog meer basic. Laatste onderhoudsbeurt is meer dan 20 jaar geleden. Verder is hier niets, behalve natuurlijk de broodnodige biertjes te koop. En in de nacht branden de bouwlampen op de camping. Altijd handig. 
We lopen het beroemde zeven meren pad boven in het Rila gebergte. We worstelen door de menigten heen, over toppen en weer naar beneden. Prachtig hoor!

We hebben in ieder geval één doel in BuLgarije en dat is MotoCamp Bulgaria met een bezoek vereren. Een camping waar motorrijders van over de hele wereld elkaar treffen. Maar eerst trekken we dwars door het land. Halverwege een bergpas zien we bovenop een top een enorm standbeeld. Een akelig steile helling over een smal weggetje brengt ons naar de top en we parkeren onze motoren bij het standbeeld dat echt enorm is. Het is de Goraltepe berg en wiki spreekt over een narrow paved road.

Op de parkeerplaats die gelukkig wat ruimer is dan de weg er heen, staat een Subaru Forester, Bulgaars kenteken, waar 3 mannen in uniform uitstappen. Een ervan kijkt naar onze motoren roept Hollanda! Holanda! naar de ander en die reageert met een ras Nederlands: Nee Echt? Hij lijkt verbaasd als er uit de helmen het antwoord klinkt. Ja echt! En wie ben jij dan? 
Hij antwoordt Ik ben Willem de Jager en dit hier is hoofd van de politie hier en dat is het hoofd van de bossen in dit gebied. Ik ben hier om te jagen. Ah het is Willem de jager. Hij heeft nog één wens en dat is een wolf,  gisteren had hij al een ree. Dus ze springen weer in de Forester en zwaaien.
We nemen de tijd het monument te bekijken, genaamd Beklemeto (Troyan) Pas. de bergtop kijkt over een erg groot deel van Bulgarije zo lijkt het, 360 graden rond het is fantastisch om te zien. Het monument is ter nagedachtenis aan alle bevrijdingsoorlogen die Bulgarije heeft gevochten in de loop der eeuwen. 
We worstelen ons weer in onze jassen en helmen en rijden naar beneden. 

MotorCamp Bulgaria ligt in een superklein dorp en,  als we het dorp in rijden, lijkt het alsof we verkeerd zijn gereden. De minimarket heeft dichtgespijkerde ramen en ook voor het overige lijkt er niemand meer te wonen. De wegen zijn stoffig sommigen onverhard. We zien één bordje Motocamp en weten dat we goed zijn hier.
Dat het onbewoond is, klopt niet, er wonen 50 mensen horen we later. We leren daarvan een aantal kennen. De helft van het dorp is namelijk Engels en heeft er een huis gekocht. Voor hen is MotoCamp de Pub. We horen hun verhalen die ons iets meer leren over de maatschappij in Bulgarije. De rol van de Bulgarse maffia bijvoorbeeld. Deze club biedt bijvoorbeeld burgerbescherming in het dorp zodat je je huis veilig achter laat. Ze bieden ook autoverzekeringen. Werkt nét even anders als bij ons. Als je je auto niet verzekert bij hen, dat weet je zéker dat ie gejat wordt. De Bulgaarse maffia zijn vooral (ex-) worstelaars. Je herkent ze aan deze worstel-sportoutfit en hun kale hoofd met baardje. 
We ontmoeten op deze camping zoals we hoopten vele motorrijders waaronder Noel uit Dubai op een Himalayan, Richard uit USA op een KTM, een stel uit USA op twee gs-ééncilinders........
's Avonds kan je bier uit de koelkast halen, een maaltijd bestellen, er is goede wifi, een wasmachine, in de keuken hangen duizenden stickers van iedere motorrijderrijder die hier ooit geweest is....Motocamp wordt ook wel Hotel California genoemd. You may check in....enfin je kent het wel. 
​
We worstelen ons los uit deze heerlijke overlanders-bubble en trekken verder richting oosten, zwarte zee om daar nog een fijne ontmoeting met Richard uit Nederland uut Grunn op een Tiger. Hij wacht op de boot van Varna die hen over de Zwarte Zee naar Batoemi vaart. We delen onze verhalen en roadstories, altijd leuk.
​Bye Bye Bulgarije dit was echt een heel fijn verblijf! We worstelen ons langs de Zwarte Zee naar de volgende grensovergang, die naar Roemenië!

Uiteraard bezoeken wij ook het Buzludzjamonument in het Bulgaarse Balkan. Het is een oud communistisch gebouw, het herdenkingshuis van de Bulgaarse communistische partij geopend in 1981. Helemaal niet oud maar het is in verval geraakt. Mozaïek uit het dak valt naar beneden en mensen nemen de losgeraakt letters mee. Het is een plek die vooral zeer populair is onder motorrijders. Ook wij worstelen ons een weg omhoog over hobbels, kuilen, stenen en andere obstakels die 'weg' heten.

klik op 'meer lezen' voor meer foto's

 

We komen in een naar onze normen super kitsch hotel, in Macedonië is het gewoon. Glitter, marmer, gedrapeerde gordijnen, je kent het wel. Iedereen rookt dus ook op de kamers. de luchtverfrisser die men gebruikt om rookgeuren te verdrijven is misselijkmakend. Lilian zet het dampertje maar even op balkon. Douche en toilet zijn maar net aan schoon. Matras is hard. Het avondeten en het ontbijt en de behulpzaamheid en vriendelijkheid van de mensen maken alles meer dan goed.
In Radozhda aan Lake Ohrid blijven we een paar dagen op camping Lakeside2. 2 omdat de eigenaren ook nog een andere Camping Lakeside hebben. Ze zijn er doorgaans niet maar er hangt een camera en als er een nieuwe gast komt, zoals wij, dan komen ze er aan met de auto met als welkomskadootje een koud biertje!
Het is een fijne plek, met strandstoelen, uitzicht op het prachtige meer, en op loopafstand van het vissersdorpje Radozhda de moeite waard om een dagje door heen te wandelen. In het meer zwemmen kleine slangetjes, ongevaarlijk. 
Op een avond eten we forel in een van de restaurantjes. Als altijd zijn er vele katten bij het restaurantje. Er dralen diverse om de benen van Lilian heen. Lilian heeft geen probleem, maar daarentegen vinden de katten elkaars aanwezigheid niet zo'n goed idee, het gaat gepaard met veel gemep, gegrom en gesis. Af en toe wordt er een mep uitgedeeld en hoor je gekrijs of gemiauw.  Aan het eind van de avond is één kat het helemaal zat en geeft de ander een zodanig harde knal, poef, alleen blijft het nu even stil tot een PLONS ! in het water van Lake Ohrid. 
OEPS!
De volgende dag is het weer opnieuw vergeefs zoeken naar een camping, we rijden door vlak Macedonisch land zonder een zuchtje wind. Om 7 uur vertrekken we van de camping om in ieder geval wat kilometers te maken, onze koelvesten werken tot een graad of 30. We stoppen noodgedwongen om een uur of 1300 met rijden. De thermometer geeft dan al 34 graden aan.  Geen schaduw in deze omgeving en geen campings. Pauze nemen we onder het dak van een benzinestation, het enige plekje schaduw in de zon.  We stoppen op goed geluk bij een hotel met een heerlijk zwembad. De badmeester is vergeten de slang eruit te halen en het zwembad zit meer dan vol.  We nemen een duik en gaan terug naar de kamer voor een douche. Op een gegeven moment valt de stroom uit. Dat gebeurt overigens wel vaker in dit deel van Europa. Mmm geen airco. We staan niet in de hete zon met ons tentje dus maken ons niet druk. Guido loopt even naar beneden en komt terug me de opmerking, het is niet de stroom die uitgevallen is, het zwembad staat in de fik. 
OEPS!
Reden tot zorg inderdaad, ook al was het zwembad overgelopen. We lopen naar buiten en zien de brandweer en mensen van het hotel aan het blussen. Ze staan in de zinderende hitte op het dak om zo goed en zo kwaad als het gaat de boel te blussen. de ene brandweerauto is leeg en moet vullen, de andere is nog niet terug. De auto's zijn op zijn minst 40 jaar oud. Het hele politiekorps is ook aanwezig. Ze nemen een kijkje en gaan weer. Verkeer regelen? Mensen weghouden? Communicatie met brandweer? Nope.  Nergens is EHBO te bekennen. Of ambulance. Op het dak zien we de mensen zonder bril zonder pak en zonder masker hard aan het werk. Later op de avond als de brand meester is, horen we dat er twee mensen naar het ziekenhuis moesten met ademhalingsproblemen maar dat ze nu weer okay zijn. 
De receptioniste vangt alle hotelgasten op om zich te excuseren dat er geen diner is die avond.  Want de keuken is dicht, er is geen elektriciteit.
OEPS.
Zonder eten naar bed. Net als die ene pechvogel kat. 

Maar meestal doen we een wandeling in een berggebied of natuurpark. In het zwarte woud naar een middeleeuwse toren de Fautsburg of de wandeling in Kroatie bij Starigrad in Paklenica. Pittig als het 25 graden is. Of een ochtendwandeling bij de rivier Soca in Slovenië. 
En ons toch maar laten verleiden om naar Plitvice te gaan. Een must-do in Kroatie volgens velen. 

Een van de weinige keren dat we echt toeristisch deden. Maar de moeite waard hoor. Natuurwonder op en top. 

Absoluut ook de moeite waard is het Durmitor National Park in Noord Montenegro. Prachtig! camping lag op 1000 meter en dat voel je als je een wandelingetje maakt. 

Black Lake in Durmitor NP (Crno Jezero)
​

Een andere  wandeling die ook prachtig is voor een zondagochtend is die in het dal van Valbonë in Albanië. Vanuit hier kan je de berg over lopen naar Theth, maar eenmaal aan de andere kant na een volle dag (9 uur) lopen, ben je niet zomaar weer bij de motoren. Dan zou je met een bus en boot nog weer een dag terug moeten reizen. Dat bewaren we voor de volgende keer Albanië!

In Bulgarije stuitten we op het Rila gebergte, Centralen Rilski Reservat in het Bulgaars. Hier ligt de hoogste berg van Bulgarije de Moesala (2925 m) of Мусала in het Bulgaars,  die we in de paar dagen dat we er waren niet te zien kregen. De top lag telkens in de wolken. maar mooi is het daar!
​